©2018 Schoenen Torfs

Industriepark West 50 - 9100 Sint-Niklaas

Schoenen Torfs steunt Home Lenteweelde. En waarom mij dit zo persoonlijk raakt …

Bijgewerkt: 10 jan 2019


Ik heb toch even getwijfeld of ik deze blog zou schrijven. Het is een persoonlijk verhaal en het gaat niet enkel over mij. Ook andere mensen zijn erbij betrokken: mijn familie, mijn medebewoners van toen, … Maar misschien inspireert mijn verhaal wel anderen, zet het collega’s aan om ook een project voor te dragen, gaan mensen anders denken over tehuizen ...


Schoenen Torfs steunt al jaren goede doelen. Zo zijn er onze vaste partners Cunina, Beyond the

Moon, Zuiddag, Bond zonder Naam, … Ik heb het “geluk” dat ik in het kader van mijn job hieraan

kan meewerken. Iets terugdoen voor de maatschappij, is er iets mooier? En nu kan ik zelfs letterlijk iets terugdoen.


Dit jaar kunnen Torfs-medewerkers zelf projecten voordragen die Torfs financieel kan ondersteunen. “Medewerkersbetrokkenheid” noemen we dat. Projecten waar medewerkers persoonlijk bij betrokken zijn, projecten die een meerwaarde zijn voor onze maatschappij en waar een extra centje meer dan welkom is, komen in aanmerking voor deze steun. Ik heb geen seconde getwijfeld om zelf een project naar voor te brengen. Home Lenteweelde in Belsele (Sint-Niklaas) is 5 jaar mijn “thuis” geweest. Of moet ik zeggen Home Zonnekind? Zo noemt Dimitri Verhulst het tehuis in zijn laatste boek “Kaddisj voor een kut”, hij was een tijdje één van mijn medebewoners.


Home Lenteweelde biedt plaats aan 12 jongeren tussen 3 en 18 jaar die zich in een problematische thuissituatie bevinden. Meestal worden zij geplaatst door de jeugdrechter. Dit gebeurde ook met mijn jongere broer en mezelf, ik was 13 jaar toen. Ik ga er geen doekjes om winden, ieder kind is beter af in een liefdevolle thuisomgeving maar gelukkig zijn er voorzieningen zoals Home Lenteweelde waardoor zulke kinderen toch nog kans op een goede toekomst krijgen. Een toekomst die je als kind ook wel zelf in handen wil en moet nemen, anders lukt het niet. Ik heb toch enkele van mijn medebewoners de verkeerde kant zien opgaan: drugs, prostitutie, …. Zelf had ik iets van “dit zal mij niet overkomen”. Mijn verblijf in Home Lenteweelde heeft mij al vroeg zelfstandig gemaakt. Ik deed extra mijn best op school, “strever” noemde men mij soms maar ik trok mij daar weinig van aan. Al was het niet altijd gemakkelijk. Mensen in het dorp keken je soms scheef aan, dachten dat je iets mispeuterd had omdat je in een tehuis woonde. Mijn eerste vriendje moest het van zijn ouders zelfs “uitmaken” toen ze hoorden dat ik in een “instelling” zat. Maar je had ook het tegenovergestelde, die “ocharme die dutskes” blikken wat misschien nog erger was.


Mijn verblijf in Home Lenteweelde heeft mij echter gemaakt tot wie ik nu ben, iemand die zich niet snel laat doen, opkomt voor haar eigen mening en die sinds haar tienerjaren vastbesloten was iets te maken van haar leven. En dat is me aardig gelukt. Ik heb een interessante job, een goede relatie en ben mama van 2 schatten van zonen die geen liefde tekort komen, ook al doe ik samen met mijn ex-man co-ouderschap. Dat was wel even een bittere pil om slikken, want ik wou voor mijn kinderen het perfecte verhaal van huisje, tuintje, boompje ... Maar perfectie bestaat nu éénmaal niet. Laten we het positief bekijken, ze hebben nu 2 liefdevolle gezinnen waarin ze opgroeien. In een ideale wereld zouden er ook geen tehuizen als Home Lenteweelde bestaan, maar in de wereld van vandaag is het een geluk dat ze er zijn.


Eind juni nam ik contact op met één van de opvoeders van toen en nog geen week later stond ik terug voor de deur. Het gaf me een heel raar gevoel. Het was jaren geleden dat ik daar nog een voet had binnengezet. Behalve Marnix, kende ik daar niemand meer.


Heel veel was er niet veranderd. Keuken en badkamer hadden een facelift gekregen en de

studiebureau was een kantoortje geworden voor de opvoeders. Uiteraard was er hier en daar een nieuw likje verf maar het salon was nog altijd het salon, de eetplaats nog steeds de eetplaats, de veranda nog altijd de veranda. Met andere meubels welliswaar, maar de opstelling leek mij nog exact dezelfde. Ook de biljarttafel had nog altijd zijn plaats in de hal, al was het ondertussen een ander exemplaar. Hoeveel uren heb ik daar niet gesleten met de keu in de hand! De ruimtes leken mij wel veel kleiner, wellicht zie je dit als kind anders.


In de werking is er wel heel wat gewijzigd. Zo doet men nu bv aan gezinsbegeleiding, iets dat meer dan 20 jaar geleden niet gebeurde of toch niet op de manier hoe ze het nu doen. Even vraag ik mij af of dit voor mijn broer en mij een verschil zou gemaakt hebben. Wellicht wel. Maar het is goed om zien dat men geëvolueerd is.


Al snel kwamen er heel wat ideeën op tafel waarbij Torfs zou kunnen helpen. En binnenkort

worden deze concreet. Torfs gaat centjes geven om de leefruimte te renoveren: een nieuwe zetel

voor het salon, nieuwe kleuren op de muren, … Het voelt voor mij alsof de cirkel rond is nu. Het voelt goed iets te kunnen terugdoen. Bedankt Home Lenteweelde, bedankt Schoenen Torfs!


Isabel Van Goethem