©2018 Schoenen Torfs

Industriepark West 50 - 9100 Sint-Niklaas

Hoe zou het ondertussen zijn in Oeganda?

Bijgewerkt: 11 jan 2019

2 weken zijn we terug van onze reis naar Oeganda, een reis waar we met dubbele gevoelens op terugkijken. We beleefden heel mooie momenten met mensen die altijd een plaatsje in ons hart zullen hebben. We leerden mensen kennen die ondanks veel tegenslag blijven lachen en vechten, mensen die zelf heel weinig hebben en tot het uiterste gaan om het ons, mzungus (blanken), naar onze zin te maken. Daarnaast zagen we ook heel wat miserie wat ons nog maar eens doet beseffen wat voor gelukzakken wij zijn.


Benieuwd hoe onze reis verliep? Lees dan zeker even mee.


Aankomst Oeganda


Zaterdagavond 27 oktober: 2 jaar na ons eerste bezoek aan Oeganda zetten Christie en ik opnieuw voet op Oegandese bodem. Yves staat ons samen met Paul en Deo op te wachten. Wat is het fijn om hen terug te zien! Paul en Deo zijn 2 bodabodadrivers waar Yves al jaren beroep op doet en zij brachten ons in mei 2016 veilig naar overal waar we heen moesten. We maken ook kennis met de rest van ons reisgezelschap: Tom en Els van de Mechelse Spreeuwenschool en Els haar ouders Carla en Monne die via de Spinoy Stichting hun steentje bijdroegen. Ook mijn 11-jarige zoon Daan is erbij. Voor meer info, lees zeker vorige blog.


De volgende ochtend zien we ook Marc terug, samen met zijn dochter Else. Marc was jaren leraar op de Spreeuwenschool en bracht voor Yves al verschillende Oegandese bouwprojecten tot een goed einde.


Uitdelen kinderkledij in geboortedorp Paul


We starten onze reis met een bezoek aan het natuurpark Murchisson Falls, op iets meer dan 6u rijden van de hoofdstad Kampala. Het zou jammer zijn van Oeganda te bezoeken zonder te kunnen genieten van de plaatselijke fauna & flora. Voor Daan toch wel één van de leukste dingen van onze reis, wat had je gedacht? 😊 Maar ook de rest van ons gezelschap, oa Paul en Deo zijn vrouw Rema en dochtertje Isabella, en wijzelf genieten van al het moois dat de Oegandese natuur ons te bieden heeft.



Op de terugweg begint onze echte reis. We stoppen in Luwero, het geboortedorp van onze vriend Paul. We worden hartelijk ontvangen en Paul zijn mama en zus hebben voor ons gekookt. Na het eten beginnen we met het uitdelen van kinderkledij, meer dan 10 koffers hebben we bij. Alles is nog niet goed en wel uit de wagens of we worden omringd door quasi gans het dorp. Onze poging om wat structuur te brengen in het uitdelen draait op niets uit. Het is een echte overrompeling. We doen de kindjes de kledij aan die ze krijgen zodat we kunnen zien wie al iets kreeg en wie niet, maar dom zijn ze niet. De kledij gaat snel uit en ze staan opnieuw aan te schuiven alsof ze nog niets ontvingen. Kan je het hen kwalijk nemen?


Uiteindelijk geraakt alles toch verdeeld en maken we nog een wandeling door het dorp. Op een mum van tijd heeft iedereen wel 1 of meerdere kinderen aan zijn arm hangen, vooral Daan is populair. In Luwero ziet men niet vaak blanken, laat staan blanke kinderen. Daarnaast gaat er ook de fabel rond dat als men blanke kinderen aanraakt, men zelf blank wordt. Het is allemaal heel overweldigend voor hem.








Bezoek dovenschooltjes


’s Anderendaags brengen we een bezoek aan 2 dovenschooltjes. Torfs, De Spreeuwenschool en Wereld Missie Hulp financierden mee het dovenboekje “Anna goes to school” dat verspreid werd over de 7 dovenscholen die Oeganda rijk is. Dit boekje wordt vooral gebruikt in het eerste leerjaar maar wordt ook aangewend om de communicatie tussen kinderen en ouders te vergemakkelijken vertelt Professor Sam, die zelf ook doof is. Wat is het leuk om zien hoe ze met dit boekje in de praktijk omgaan. We hebben ook snoepjes, drank en taart mee wat het een echte feestdag maakt voor de kinderen. We worden er zelf helemaal blij van. Als kind heb je het al niet gemakkelijk in Oeganda, voor kinderen met een beperking is het nog veel moeilijker. Belangrijk dus dat ook zij niet vergeten worden.



Spreeuwenschool in Kampala


De volgende dag is het een hoogdag voor directeur Tom en juf Els van de Mechelse Spreeuwenschool. Met de opbrengst van hun solidariteitsweken konden zij een klein schooltje bouwen in een sloppenwijk aan de buitenrand van Kampala, de wijk waar ook Paul met zijn gezin woont. 2 jaar geleden deelden Christie en ik nog boeken en posters uit aan het schooltje dat toen niet meer dan een barakje was. Nu staat er een mooi gebouwtje met 2 klassen en toiletten. Iedereen is tevreden met het resultaat en de kinderen bedanken ons met leuke dansjes, hartverwarmend!



Opening M-Lisada Passion Primary School


Ondertussen zijn we vrijdag 2 november, dé dag waar iedereen naar uitkeek. De officiële opening van de M-Lisada Passion Primary School in Bombo.


Christie vertelt: “ ’s Morgens vertrekken we met de wagens richting Bombo. Aangezien de vele traffic jams in Kampala was het verstandig tijdig te vertrekken. Na een 2-tal uurtjes komen we toe op onze bestemming. Het laatste stukje naar de school doen we te voet én wandelen we samen met de M-Lisada brassband. De sfeer zit er onmiddellijk goed in 😊.



En dan is het moment daar, tussen de bomen verschijnt de school. Wat een gebouw! Een prachtige eerste indruk. Wat is hier hard gewerkt!



We worden naar onze plaatsen begeleid. Naast alle sponsors & betrokkenen is ook de community van Bombo uitgenodigd.


Als eerste komen de sponsors aan de beurt. Yves, onze salesmanager, voor zijn jarenlange, niet-aflatende steun aan het project. En ook Torfs, Wereld Missie Hulp, Stichting Spinoy & De Spreeuwenschool die dankzij hem mee op de kar zijn gesprongen van dit initiatief.


Het project had ook nooit mogelijk geweest zonder de Amerikaan Chris Weigers. Hij schonk het stuk grond waar de school op gebouwd is. En niet te vergeten, Marc, de leerkracht op rust van de Spreeuwenschool Mechelen. Hij bracht al verschillende bouwprojecten tot een goed einde. Ook de M-Lisada Passion Primary school mag hij aan zijn lijst toevoegen. Twee keer 3 maand verbleef hij in Oeganda om de werken ter plekke op te volgen.


Bij iedereen is er vooral het gevoel van blijdschap. De droom die er jarenlang was om een school te bouwen en de hoop om heel wat kinderen te kunnen voorzien van een degelijke opleiding, wordt eindelijk werkelijkheid! ‘The future belongs to us’ zeggen ze! En gelijk hebben ze!



Vanaf februari 2019 (nu is het grote vakantie daar) zal de school in gebruik genomen worden. Er wordt gestart met 2 klasjes van elks 40 kinderen.


Na de speeches komen de kinderen van M-Lisada ons trakteren op een spektakel: dans, muziek en acrobatie tot in de puntjes uitgewerkt. Deze kinderen hebben geen ouders (of hun ouders kunnen niet meer voor hen zorgen) en in plaats van rond te zwerven op de straten van Kampala, worden ze hierin mee betrokken. Het is gewoon prachtig om zien hoe deze kinderen hun toekomst in handen nemen.



Als laatste spreken Emily & Bosco (directeurs M-Lisada) ons en de community toe. Waar ik zelf een beetje van schrik, is dat Emily op haar knieën gaat zitten. Maar dat is dus HET grootste gebaar van dankbaarheid dat je jou kan voorstellen. Voor haar en voor ons is dit een zeer ontroerend moment.


En dan … waar we allemaal naar uitkeken: de officiële opening.


Samen met de sponsors wordt de taart aangesneden, een taart die speciaal gebakken is in de vorm van de school, gevolgd door het doorknippen van het lint. Zalig moment! Nadien poseren we allemaal nog even voor de foto en dan bestormen we bijna de school om alles ook vanbinnen te kunnen bekijken. We zien mooie afgewerkte klaslokalen en héél véél blije gezichten.



Én er is nog een extra verrassing voor de sponsors. Elk klas- slaaplokaal heeft een naam gekregen, vernoemd naar één van de sponsors. Hoe geweldig!



Het is héél moeilijk te beschrijven wat zo’n dag doet met iemand. In de wagen terug naar Kampala heb ik vooral een gevoel van hoop, warmte en contentement.


The future belongs to you, M-Lisada!”


Even tot rust komen …


In het weekend nemen we even de tijd om te bekomen van de afgelopen dagen. Op zaterdag worden we uitgenodigd door Yves voor een barbecue op het domein waar hij een huisje bouwde voor zijn Oegandese familie. Wat is het leuk om hen terug te ontmoeten. Samen met zijn familie en vrienden maken we er een fijne dag van: Yasin laat ons als een ervaren gids Kibiri zien - Daan amuseert zich met Isabella, kleine Yves, Deus en Noëllina - er wordt gegeten, gelachen en gedronken. ’s Avonds even een emotioneel momentje als we afscheid nemen van Tom, Els, Carla en Monne want zij keren terug huiswaarts. Wat was het fijn om dit samen met hen te ervaren!












Op zondag steken we met een bootje het Victoriameer over. Patrick, Hilde en Noëllina, vrienden van Yves die in Oeganda wonen, en Marc en Else vergezellen ons. We varen tussen de Papyrusplanten en komen toe aan een klein haventje. Van daaruit beginnen we, aan wat we dachten, een ontspannen wandeling. Als snel wordt Daan weer “overvallen” door de kinderen van het dorp, worden we achternagezeten door koeien en doen we ons uiterste best om niet gebeten te worden door de vele mieren die er rondlopen. Een echt avontuur, maar we blijven lachen 😊. Op de terugweg schept Hilde water uit ons bootje en spatten Noëllina en Daan elkaar nat, wat doet het deugd om even alles achter ons te laten.



M-Lisada


En dan is het maandag, de dag dat we terug huiswaarts keren. We kunnen niet vertrekken zonder even nog M-Lisada te bezoeken, de straatkinderenorganisatie die Torfs als jaren sponsort. Jammer genoeg is het een schooldag en zijn Catherine, Angel, Gloria, Timo en zijn zus Tracy en de vele andere kinderen die we vorige keer ontmoetten niet aanwezig. Wat hadden we hen graag teruggezien! Bosco neemt ons wel mee door de sloppenwijk achter M-Lisada waar hij zelf jarenlang gewoond heeft. We worden er heel stil van. Christie en ik waren hier 2 jaar geleden ook maar de situatie daar is precies nog verslechterd. Het is het ergste wat we tijdens heel onze reis zagen. De barakjes waarin de mensen daar leven, het vuile water dat er door loopt en waar ze zich mee moeten wassen en koken, … Er is maar 1 woord voor: SCHRIJNEND! Hoe komt dit ooit goed? Met dit beeld en deze gedachte verlaten we Oeganda. Een prachtig land, met mooie mensen maar ook heel wat miserie. Er is nog veel werk aan de winkel …


Isabel Van Goethem

Christie Munghen